Chorobliwa pracowitość

Pracoholizm to uzależnienie od wykonywanej pracy, które powoduje zaburzenie równowagi między istotnymi elementami życia codziennego. 

Granica rozdzielająca pracowitość od nałogu jest bardzo subtelna i łatwo ją przekroczyć, nie zdając sobie z tego sprawy. Ludzie uzależnieni tracą zdolność oddzielenia spraw osobistych od obowiązków zawodowych.

Zagadnienie to traktowane jest trochę z przymrużeniem oka, gdyż w obiegowej opinii nie można pracować za dużo. Praca ma uszlachetniać, dodawać splendoru, powiększać dobra materialne i podnosić prestiż. W zasadzie nie można temu zaprzeczyć, bo praca faktycznie podnosi poczucie własnej wartości, ale również może przesłonić inne cele w życiu. Dla pracoholika praca zawsze jest na pierwszym miejscu, przed rodziną, odpoczynkiem, rozrywką. Taka osoba ma trudności w budowaniu trwałych relacji, gdyż po prostu nie ma na nie czasu.

Kogo dotyczy ten problem?
Grupą najbardziej narażoną na uzależnienie od pracy są osoby z wykształceniem wyższym, najczęściej menedżerowie średniego szczebla, ogarnięci głodem sukcesu. Grupę podwyższonego ryzyka stanowią też ludzie wolnych zawodów: artyści, naukowcy, pisarze, a więc ci, dla których praca jest ciągłym wyzwaniem i związana jest z życiem codziennym – wiadomo, że najlepsze pomysły przychodzą zawsze podczas odpoczynku.

Jakie są objawy pracoholizmu?
Osoby dotknięte tą chorobą nie rozstają się z telefonem czy laptopem, pragną mieć stały kontakt z pracą, nie rozróżniają dni tygodnia, przedkładają obowiązki i swoje osiągnięcia nad wszystko inne. Są nadmiernie odpowiedzialni i wierzą, że nie można ich zastąpić. Dni wolne od pracy wywołują u nich stres i dyskomfort. Nieustannie myślą o swoich obowiązkach, nawet w momentach pozornego relaksu. Podczas urlopu nie rozstają się z telefonem „tak na wszelki wypadek”.

Szukają aktywnego wypoczynku, gdyż nie potrafią się odnaleźć w spokojnej atmosferze błogiego lenistwa. Nie dla nich są godziny spędzane na plaży, leniwe czytanie książki, czy powolne spacery po lesie. Nieustające wyzwania, ciągła rywalizacja i potrzeba podnoszenia poziomu adrenaliny – nurkowanie, kłady, wspinaczka, skoki spadochronowe – to najczęściej wybierany sposób spędzania wolnego czasu.

W sidła pracoholizmu wpadają najczęściej osoby ambitne, lubiące rywalizację i zwycięstwa. Osoby, które wysoko stawiają sobie poprzeczkę, za wszelką cenę dążą do osiągnięcia sukcesu i prestiżu społecznego. Próbują nieustannie potwierdzać własną wartość. Zwykle pracoholicy to osoby, które w dzieciństwie musiały zabiegać o uwagę rodziców, być we wszystkim najlepsze, mieć najlepsze oceny, posiadać najwięcej umiejętności ( języki, tenis, balet itp.).

Uzależnieni od pracy niezmiernie rzadko przyjmują do wiadomości jak destruktywny wpływ ma ona na ich życie osobiste. Podobnie jak wszystkie osoby uzależnione znajdują mnóstwo argumentów przemawiających za kontynuacją uzależnienia, tłumaczących bezgraniczne oddanie pracy. Awans, lepsze zarobki, zmiana samochodu, zapewnienie dzieciom i rodzinie stabilizacji finansowej – motywacja pozornie bez zarzutu, jednak w ustach pracoholika obłudna, bo zawsze może być wyższy awans czy jeszcze lepszy samochód. Powiedzenie „apetyt rośnie w miarę jedzenia” jest jak najbardziej odpowiednie i wcale nie dotyczy dóbr materialnych, ale przede wszystkim głodu pracy.

Gdzie pracoholik może uzyskać pomoc i czy jej potrzebuje?
Wszystko zależy od tego w jakim stopniu praca determinuje życie pracoholika. Jeśli dana osoba przedkłada pracę ponad własne zdrowie, często lekceważąc symptomy chorób, życie rodzinne, wyszukuje różnorodnych argumentów, żeby usprawiedliwiać swoje ciągłe zaangażowanie w obowiązki zawodowe, to jest to bardzo wyraźny sygnał ostrzegawczy.

Jeśli wybiera wyjazdy służbowe czy spotkania integracyjne zamiast wspólnego relaksu z rodziną, to znaczy, że poszkodowani są również najbliżsi – partnerzy, a przede wszystkim dzieci, które mają wszelkie predyspozycje, żeby naśladować w przyszłości rodziców.

Podobnie jak w przypadku innych uzależnień najpierw trzeba sobie uświadomić problem. Nie wystarczy myśleć o zmianach, ale należy je wprowadzać. Przede wszystkim powinno się pozwolić innym przejąć część dotychczasowych obowiązków, ustalić najpóźniejszą możliwą godzinę wyjścia z pracy oraz harmonogram postępowania w sytuacjach awaryjnych. Nie należy przynosić pracy do domu, z telefonu służbowego można korzystać tylko w nagłych przypadkach. Wcześniej należy ustalić z przełożonym lub podwładnymi, co możemy do takowych zaliczyć. Warto również opracować grafik zajęć domowych – może być to niezmiernie trudne na początku, ale organizacja czasu pomaga. Łatwiej o aktywność fizyczną – ale przede wszystkim zajęcia wyciszające.

Znalezienie swoich własnych drobnych przyjemności i poświęcanie się im od czasu do czasu, na pewno przeniesie korzyści. Może to być lektura interesującej książki, wyprawa do teatru, kina czy spacer. 

W przypadku trudności we wprowadzaniu zmian w życie, warto pomyśleć o pomocy specjalisty – psychologa lub psychiatry.

dr n. med. Anna Mosiołek, spec. Psychiatra
Źródło: „Poradnik Apteczny”,

Co ma dziurawy ser do motywacji?

Nieraz pewnie słyszałeś, że najpierw należy robić to co najtrudniejsze do wykonania. 

Dzisiaj zaproponuję Ci coś całkiem innego. To technika motywacji zwana metodą szwajcarskiego sera.

Przyjmijmy, że masz jakieś zadanie do wykonania. Symbolizował je będzie kawałek sera bez dziur. Teraz wyodrębnij z tego zadania rzeczy proste do wykonania w ciągu kilku minut (do 10 min). Jak będziesz mieć chwile wolnego czasu wykonuj te zadania.

W ten sposób pierwotne zadanie do wykonania stanie się wkrótce podziurawionym serem szwajcarskim, który już łatwo zjesz. Dziury wyjadłeś wcześniej :)

Kiedyś w pewnym czasopiśmie fitness przeczytałam porady na temat treningu dla osób zabieganych. Polegały one na krótkich, 15 minutowych treningach. W tym czasie robisz kilka ćwiczeń, przechodząc od jednego do drugiego bez odpoczynku.

Krótko, szybko, na temat i 100% wykorzystania czasu. Warto zastosować.

Kilka słów prawdy

Popatrz na siebie, kim się stałeś po tych latach wegetacji na tej planecie? 

Jest wielu młodszych od Ciebie, którzy stali się bogatsi, a Ty co??? Pewnie powiesz, że masz inne wartości, że nie jesteś materialistą i liczy się bardziej dla ciebie zdrowie, rodzina, Bóg, przyjaźń .... 

Jeżeli byłaby to prawda to, dlaczego mimo wszystko więcej czasu poświęcasz na zarabianie pieniędzy niż zdrowie, rodzinę, Boga czy przyjaciół?

Dlaczego Dawid walczył z Goliatem?

Człowiek, który zaczął od zera, a mimo to postanowił rywalizować z gigantami biznesu. 

Mawiał: "Dawid mógł pokonać Goliata, ponieważ wiedział, jak wykorzystać siłę dźwigni. Mały chłopiec i prosta praca stały się potężniejsze od przerażającego giganta – Goliata. Oto potęga dźwigni".

Jak wiele możesz zyskać ucząc się bardziej skutecznie?

Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się, że przez stres Twój egzamin wypadł słabo, a ocena z niego
nie satysfakcjonowała Cię?

Czy chcesz, aby taka sytuacja Cię już więcej nie zaskoczyła i nauczyć się jak z nią sobie radzić?

Jeśli tak, to mam coś dla Ciebie :)

Już teraz możesz ściągnąć GRATIS-owego ebooka pt. "Po co się uczymy"
http://psychorada.pl/warsztaty/matura/Po_co_sie_uczymy_GRATIS.pdf
i zrozumieć, jak wiele możesz zyskać, ucząc się bardziej skutecznie.

Róże dla Pań.

Dzień Kobiet to święto obchodzone corocznie 8 marca. 

Zostało ustanowione dla upamiętnienia strajku 15 tysięcy kobiet - pracownic fabryki tekstylnej, które 8 marca 1908 roku w Nowym Jorku domagały się praw wyborczych i polepszenia warunków pracy. Właściciel fabryki zamknął strajkujące w pomieszczeniach fabrycznych z zamiarem uniknięcia rozgłosu. W wyniku nagłego pożaru zginęło 129 kobiet. Po raz pierwszy święto obchodzono na apel Clary Zetkin (1857-1933) 19 marca 1911 r.

Zwyczajowo w tym dniu mężczyźni powinni wręczać kobietom upominki, w PRL takim szablonowym upominkiem był goździk i rajstopy. W niektórych państwach, w których obchodzone jest to święto, odbywają się manifestacje feministek domagających się zrównania statusu kobiet i mężczyzn w społeczeństwie, a w szczególności w miejscu pracy. W Republice Federalnej Niemiec od 1986 roku utarł się zwyczaj wręczania w tym dniu kobietom róż.

Dziś z największą sympatią o Dniu Kobiet wypowiadają się młode dziewczęta i kobiety do lat 25, które w przeprowadzonych badaniach aż w 90% były "za kwiatkiem dla Ewy". Nieco starsze panie odnoszą się do tego święta trochę bardziej sceptycznie, opowiadając się za Dniem Kobiet w 46%. Na początku lat 90-tych statystyki te były o wiele gorsze zarówno wiele Pań jak i Panów uważało to święto za komunistyczne (nic bardziej mylnego). 

Z upływem lat dzień ten nabiera coraz większej wagi i jest obchodzony uroczyście.

Zawsze ktoś musi być pierwszy !

,,Ci którzy wiedzą jak się uczyć , wiedzą wystarczająco dużo ". Henry Adams

Człowiek to istota stadna i najlepiej czuje się w grupie. Taka już nasza natura, że tłumowi osób często lepiej wierzymy niż sobie samemu. Niestety.

Sama to nazywam psychologią tłumu. Wszyscy idą, ale dopiero wtedy, gdy ktoś zapoczątkuje "orszak".

Przykładów można mnożyć. Jeśli chcesz być przywódcą, to wiedz,że zawsze musi znaleść się osoba pierwsza. Osoba, za którą podąży reszta. Większość z nas potrzebuje osoby, która ją pokieruje, pokaże co ma zrobić. Właśnie dlatego ludzie Ci pracują na posadach, a nie we własnej firmie.

Trzeba umieć być szefem dla siebie lub pracowników. Tutaj nikt Ci nie gwarantuje ile zarobisz, wszystko zależy od Ciebie. Boimy się często myślenia. Praktycznie każdy z nas w pewnym momencie zauważa, że idzie gdzieś, bo reszta idzie. Lub dlatego, że znalazł się przewodnik, któremu bardziej ufamy niż sobie.

Boimy się pewnej odpowiedzialności, a także tego, że nie będziemy mogli zwalić na kogoś: "to przez szefa tak mało zarabiam!". Jeśli to przezwyciężymy, choć to trudne zadanie, to wtedy dopiero mamy możliwość żyć jako człowiek sukcesu.

W momencie, w którym pracujemy tylko dla pieniędzy, czujemy się przez nie zniewoleni, a tak nie może żyć człowiek sukcesu. Jeśli lubisz Swoją pracę, to tylko pogratulować! Naprawdę ją lubisz? To pewnie lepiej będzie dla Ciebie zostać w tym miejscu, w którym jesteś, a nie rzucać się na własny biznes.

Jak to możesz odnieść do własnego życia?
Zawsze musi być ktoś pierwszy. Dobrze wiedzieć, jeśli chcesz zostać liderem :-) . Pamiętaj: jeśli chcesz prowadzic własny biznes, to nie znaczy że jesteś pierwszy. Pewnie już ktoś kiedyś wymyślił to, co Tobie chodzi po głowie. Ale bardzo prawdopodobne, że porzucił ten pomysł. A liczy się to, kto pierwszy go zrealizuje :-) . 

Bierz się do roboty!